پس زبانی ـ کامی

{dorso-palatal} [زبان شناسی] ویژگی آوایی که در تولید آن بدنۀ زبان به سخت کام نزدیک می شود یا در تماس با آن قرار می گیرد

💡 بود پا در هوا حرف زبانی در دل سالک چو عکس سبزه یی کز هر طرف بر آب جو افتد

💡 گنگ مادرزادم و در وصف دوست، هر سر مویم زبانی دیگر است

💡 به شیرین زبانی توان برد گوی که پیوسته تلخی برد تندخوی

💡 گر چه نعتش را چو آرد بر زبان ابن یمین با زبانی پر زه افتد در کمان از غصه تیر