وضع عام

[ویکی فقه] وضع عام به تصور معنای کلّی توسط واضع هنگام وضع اطلاق می شود و در علم اصول فقه کاربرد دارد.
وضع عام، عبارت است از تصور معنای کلی در هنگام وضع از سوی واضع، مانند تصور معنای کلی انسان حیوان ناطق در هنگام وضع لفظ «انسان» برای آن.در کتاب محاضرات فی اصول الفقه آمده است:«و هو ان یتصور الواضع المعنی الکلی حین الوضع فیضع اللفظ بازائه...».

💡 کسی نظیر تو باشد که وضع پست و بلند به عکس یابد اگر در زمانه سامان داد

💡 به رنگی بی‌زبانم در ادبگاه نگاه او که ‌گرد سرمه فریادی است از وضع خموش من

💡 تا شد فروغی طبع من مدحت گر شاه زمن شد شهره در هر انجمن وضع ثنا سنجیدنم

💡 قابل چندین شکایت نیست وضع روزگار آنچه دارد تلخ و شیرین جمله یک پیمانه است

💡 بیدل از وضع قناعت بار دوش کس نی‌ام کشتی ما چون صدف‌گیرد به سرکمتر محیط