نیک اسبه

نیک اسبه. [ اَ ب َ / ب ِ] ( ص مرکب ) دارای اسب راهوار. ( فرهنگ فارسی معین ): خیاره با چند تن که نیک اسبه بودند بجستند. ( تاریخ بیهقی ص 39 ). سواری پنجاه نیک اسبه بر مقدمه و طلیعه فرستاد. ( تاریخ بیهقی ص 435 ). امیر به تاختن رفت با سواران جریده و نیک اسبه. ( تاریخ بیهقی ص 618 ).

( صفت ) دارای اسب رهوار: (( بویه ی اسب تازی داشت خیاره با چند تن - که نیک اسبه بودند - بجستند اوباش پیاده درماندند... ) )

💡 که از بیم او زهره درباختی دو اسبه اجل بر سرش تاختی

💡 با لشکری عظیمتر از جیش روم و روس شاه حبش دو اسبه برآمد ز مکمنا

💡 شدند آن سروران دلشاد ازان کوه دو اسبه در گریز افتاد اندوه

💡 دو اسبه کردم آغاز تک و پو چو یوز افتاده در دنبال آهو

💡 دلم تصور آن کرد کز تو برگردد دو اسبه خیل خیال تو بر سر ما تاخت

💡 اوّل ز خودش بزخم دور اندازند و آنگاه دو اسبه از پیش می تازند