نورد رفتن

نورد رفتن. [ ن َ وَ رَ ت َ ] ( مص مرکب ) در تداول، کلنجار رفتن. سروکله زدن. ( فرهنگ فارسی معین ).

در تداول: کلنجار رفتن. سرو کله زدن

💡 اولم خوان نهاد و خورد آورد خدمتی خوب در نورد آورد

💡 گه از نشاط برانگیخت باد خاک نورد گه از نیام برآهیخت آب آتشبار

💡 تو زان ره که شد باژگونه نورد بخواه از خدا حاجت و باز گرد

💡 این همه نقشها که می‌بینی از یکی کارگاه دان و نورد

💡 چنانش در نورد آرد سرانجام که نتواند زدن فکرت در آن گام