نعت مفعولی

نعت مفعولی. [ ن َ ت ِ م َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) رجوع به صفت و رجوع به اسم مفعول شود.

💡 حرف «را» حرف مفعولی است که فعل‌های گذرا به مفعول به‌وسیلهٔ آن به مفعول مرتبط می‌شوند.

💡 هرگاه بخواهند صفت مفعولی را که تخفیف یافته، جمع ببندند آن را به حال اول برمی‌گردانند، مثلاً: دست‌پروردگان

💡 دستور زبان ایتالیایی و به‌طور کلی شبیه دستور سایر زبان‌های رومی است. در این زبان برای ضمایر شخصی حالت‌های دستوری (نهادی، غیر فعلی، مفعولی، برایی) وجود دارند، اما برای اسم وجود ندارد.

💡 در زبان آلمانی، حالت مفعولی همراه با برخی قیدها نیز استفاده می‌شود. این قیدها، بیشتر قیدهای زمانی هستند. نمونه:

💡 بارتلمه بخش آهیتا «āhita» را صفت مفعولی و asto یا asito را نیز صورت هندواروپایی آن می‌داند.

💡 عبارت نهادی و عبارت مفعولی، دو شناسه بسیار رایج در گزاره‌های فعلی اند.