نسبت تحققی

[ویکی فقه] نسبت تحققی به نسبت دلالت کننده بر تحقق صدور حدث از فاعل اطلاق می شود.
نسبت تحققی، نوعی نسبت تام خبری است که میان حدث (فعل) و فاعل در خارج وجود دارد و بر تحقق صدور حدث از فاعل دلالت می کند، مانند:نسبت موجود در فعل ماضی و افعال دیگر.
نسبت تحققی در جمله های فعلی
نسبت تحققی، در جمله های فعلی و نه جمله های اسمی خبری وجود دارد و بر تحقق صدور عرض از فاعل آن دلالت می کند؛ یعنی، عرض در خارج منسوب به فاعل است و از وی صادر می شود و این انتساب به صورت نسبت تام خبری است.
چند نکته
برای فهم بهتر بحث به چند نکته توجه کنید:
← نکته اول
...

💡 فلسفه حقوق قدمتی به اندازه خود حقوق دارد و از وقتی که قواعد حقوقی به منزله اموری مقدس و لازم‌الاجرا درآمدند، بحث در مورد فلسفه و مبنای ارزش این قواعد، تبیین ماهیت قانون و معرفی ویژگی‌های مختلف نظام‌های حقوقی آغاز شد. اختلاف نظر در این زمینه باعث ایجاد مکاتب مختلفی شده‌است، همچون نظریه حقوق طبیعی و نظریات تحققی (پوزیتویستی) که دو مکتب کلاسیک فلسفه حقوق هستند. پیروان حقوق طبیعی معتقدند حقوق و قوانین، برگرفته از عقل و طبیعت است و اعتبار آن ناشی از همین است اما در مکاتب تحققی که خود به شاخه‌های مختلفی تقسیم می‌شوند اعتبار قوانین ناشی از اراده قانون‌گذاری است که آن‌ها را وضع کرده و چیزی به نام حقوق طبیعی وجود ندارد.