مقتل ابی مخنف

[ویکی نور] مقتل ابی مخنف؛ نخستین گزارش مستند از نهضت عاشورا، به قلم جواد سلیمانی، ترجمه فارسی «وقعة الطف»، اثر ابی مخنف، لوط بن یحیی (متوفای 157ق) و گردآوری شده توسط محمد هادی یوسفی غروی است. این ترجمه در سال 1377ش، انجام شده است
ترجمه حاضر با رعایت امانت و استفاده از نزدیک ترین واژه های معادل زیر نظر محقق کتاب به پایان رسیده است و تا آنجا که رعایت امانت در ترجمه اجازه می داده مطالب آن به فارسی برگردانده شده است
کتاب، با مقدمه نسبتاً مفصلی از مترجم آغاز شده است. مترجم، در این اثر تنها به ترجمه عبارات متن بسنده نکرده و مطالب سلسله وار را که در متن اصلی فاقد فصل بندی است، در هشت فصل دسته بندی کرده است.
مترجم، در مقدمه، بعد از ذکر ترجمه مؤلف به این نکته اشاره می کند که هرچند الآن اثری از کتاب مقتل ابومخنف نیست، لکن روایات و منقولات او در آثار علمای بعد او همچون شیخ مفید، طبری و سبط بن جوزی یافت می شود
مترجم، در این مقدمه متذکر شده است که آنچه از مقتل ابی مخنف در تاریخ طبری نقل گردیده، بر اساس شیوه مرسوم تاریخ نگاری در قرون اولیه تاریخ اسلام، به صورت نقل اخبار مجزا از یکدیگر بوده است؛ درحالی که امروزه این شیوه پسندیده نیست و مطالعه آن برای خوانندگان ملال آور می باشد؛ ازاین رو، محقق کتاب جناب آقای یوسفی غروی، اسناد را از متن حذف و در پاورقی درج نموده و با توجه به زمان و مکان وقوع حوادث، اخبار طبری را دسته بندی و منظم نموده و کتاب را به صورت یک گزارش هماهنگ و مرتب و منظم از نهضت امام حسین(ع) درآورده است؛ بنابراین، اگر در اخبار منقول طبری جابه جایی هایی صورت پذیرفته و گاه بخشی از یک خبر به دنبال قسمتی از خبر دیگر ذکر گردیده، با عنایت و بصیرت بوده است، نه سهو و نسیان
مترجم، هرگاه مطالبی را به جهت توضیح و روشن شدن عبارت، به متن افزوده است، به جهت رعایت امانت در داخل آورده ا ست.

💡 166- انساب الاشراف 3 / 191. مقتل خوارزمى 1 / 431 وكامل ابن اثير 4 / 27.

💡 ای کشته ای که مقتل تو دشت کربلاست! وی تشنه ای که خون تو را خونبها خداست

💡 به حکم او چو امروزم بسی بردند تا مقتل سزد رویم اگر از بیم بخشش در قفا باشد

💡 تیغ خونریزی که دارد یار از ابرو هر کجا این بلنداقبال اوبنشسته مقتل گشته است

💡 بزم مقتل آب خون خوان لخت دل احسان تعدی هیچ مهمان را از این خوشتر ندارند احترامی

💡 131- مقتل مقرم / 191. انساب الاشراف 3 / 185. طبرى 6 / 231 وكامل ابن اثير 3 / 282.