مشکین ختامه

مشکین ختامه. [ م ُ / م ِخ ِ م َ / م ِ ] ( ص مرکب ) کنایه از شرابی که در آخر بوی مشک دهد. ( انجمن آرا ). و رجوع به ماده قبل شود.

کنایه از شرابی است که در آخر بوی مشک دهد.

💡 چون من به مدح تو مشکین‌ کنم صحیفهٔ سیم سبب کند به معانی مُسَبّب الاسباب

💡 عشق من با خَطِ مشکین تو امروزی نیست دیرگاه است کز این جامِ هِلالی مستم

💡 وه که چون غنچه چه مشکین نفسی ای سلمان؟ نیست مشکین دمت الا زدم خون آلود

💡 گفتم آن چشم سیه چیست به روی چو مهت گفت در کشور روم آهوی مشکین دارم

💡 باز آن چه شگرفی را بر شعلهٔ کافوری صد کژدم مشکین را بر جوش نهادستی