مردم ستانی

مردم ستانی. [ م َ دُ س ِ ] ( حامص مرکب ) در ابیات ذیل به معنی مردم داری و مردم پروری آمده است:
عدوی تو خواهد که همچون تو باشد
به آزاده طبعی و مردم ستانی.فرخی.چه باشدگر کنی مردم ستانی
مرا از چنگ بدبختی رهانی.فخرالدین اسعد.

مردم داری

💡 مسیحا مردگان را زنده می کرد تو هم جان می دهی هم جان ستانی

💡 جان بخشی و جان ستانی، اما نه غلط آن گاه سخا کنی بر این، گاه سخط

💡 نفس بلند صوتم جرس بلند صیتم قلمِ جهان نوردم علم جهان ستانی

💡 تو صاحبِ حُسامی و او صاحبِ قلم تو مملکت ستانی و او مملکت نگار

💡 گفت یکی بس بود و گر دو ستانی فتنه شود آزموده ایم بسی را

💡 همی زر ببخشی و مدحت ستانی همی گنج کاهی و دانش فزائی