مار زدن

مار زدن. [ زَ دَ ] ( مص مرکب ) زدن مار کسی را. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). گزیدن مار کسی را. نیش زدن مار.

زدن مار کسی را

💡 کسی کو شود همدم تیره مار نبیند جز آسیب از آن نابکار

💡 زین بیش اگر بر سر کویت گذرم فرمای که چون مار بکوبند سرم

💡 مار که او بر سر آزار رفت زندگیش بر سر این کار رفت

💡 بگلستانی ماند نگاهبانش دو مار رخان او که چنو در جهان گلستان نیست

💡 طعام نارم و از خار مرمراست طعام چو خار زیر کنندم چو مار در غارم

💡 تنگدستی نفس را در حلقه فرمان کشد کجروی را راه تنگ از مار می آرد برون