لنگرودی مرتضی

[ویکی نور] «مرتضی لنگرودی» فقیه اصولی، عالم دینی و مجتهد، در سال 1306ق، در یکی از روستاهای لنگرود به دنیا آمد.
وی پس از فراگیری مقدمات، در سال 1323ق به رشت رفت. پس از چند سال به قزوین رفت و سطوح اولیه را در خدمت آقا شیخ یونس و ملا علی طارمی فراگرفت. بعد از چندی به تهران آمد و سطوح وسطی و نهایی را از آیت الله سید محمد تنکابنی و شیخ محمد رضا نوری و علوم معقول را از شیخ علی نوری، میرزا هاشم اشکوری و میرزا حسن کرمانشاهی فراگرفت.
وی در 1338ق به نجف رفت و از محضر آیات عظام: اصفهانی، علامه میرزا حسین نایینی، عراقی و مهدی مازندرانی بهره برد و در تفسیر، از محضر آیت الله شیخ جواد بلاغی استفاده نمود.
وی در سال 1342ق به ایران آمد و مجددا در 1344ق، به نجف بازگشت و به تدریس و شرکت در بحث اساتید آن جا مشغول شد. در 1361ق به علت بیماری، به ایران مراجعت نمود و تا 1372ق در مسجد و مدرسه حاج ابوالفتح، به اقامه جماعت و تدریس پرداخت. در 1372ق به زیارت عتبات رفت. پس از بازگشت در قم اقامت گزید و به تدریس فقه و اصول پرداخت.
وی در قم در روز پنج شنبه 19 صفر 1383ق دعوت حق را اجابت گفته و با تشییع کم نظیری در یکی از ایوان های شمالی صحن عتیق حضرت معصومه(ع)، به خاک سپرده شد.

💡 به نوشتهٔ محمد شمس لنگرودی، زندگی هوشنگ ایرانی از کودتا به بعد — همچون بیشتر هنرمندان این سال‌ها — تا لحظهٔ مرگ در مستی و بی‌خبری و طنز می‌گذرد، تا در شهریور ۱۳۵۲ که بر اثر ابتلا به سرطان حنجره در فرانسه درگذشت.