قلاع الدعوه

( قلاع الدعوة ) قلاع الدعوة. [ ق ِ عُدْ دَع ْ وَ ] ( اِخ ) از توابع طرابلس است. این قلعه از راشدالدین محمد شاگرد علاءالدین علی صاحب قلعه الموت بود. ( تحفةالدهر دمشقی ص 208 ).

💡 پس از وقوع انقلاب ۱۳۵۷، عراق برخی ناآرامی‌های سیاسی را زیر سر سید محمد باقر صدر و با حمایت و تشویق ایران می‌دانست. صدام حسین، از وجود یک همسایه انقلابی شیعه در مرزهای شرقی خود احساس خوبی نداشت. مسئولان عراق پیش از آغاز یورش بارها ایران را به اقدامات تجاوزگرانه نسبت به عراق و دخالت در امور داخلی خود از جمله حمایت از حزب غیرقانونی الدعوه متهم می‌کردند.

💡 يازده نسل پس از حسن محمد (997) فرزند گرانقدرش محمد رضا از افق نجف سربرآورد و دودمان كهنسال شبر را اعتبارى تازه بخشيد. او دانشورى گرانمايه، پارسايىنيك انديش و عارفى روشن بين بود و نزد مومنان كاظميه به (صاحب الدعوه المستجابه )شهرت داشت. تاريخ نگاران درباره لقب ياد شده چنين نگاشته اند:

💡 جناب حجه الاسلام آقاى سيد مصطفى مستجاب الدعوه فرمودند: آقاى نوبهارى ساكنتهران نقل مى كرد كه: روزى در تهران در حال قدم زدن بودم كه ديدم دو جوان با هم دعوامى كنند. به عنوان ميانجيگرى وارد معركه شدم كه آنها را از هم جدا كنم. يكى از آنها، ازروى ناجوانمردى، تيغ به دست به من حمله كرد و زخمى به بازويم زد كه آن را مقدارىبريد و خون جارى شد.

💡 موسى فرمود: اى بنده خدا من مردى مستجاب الدعوه هستم اگر دوست دارى دعا كنم تا خداديده گانت را به تو برگرداند؟ گفت: نمى خواهم، زيرا خدا برايم خواست و من راضىبه رضاى او هستم.

💡 در پارلمان عراق، ۱۴۹ نفر از ۲۷۵ عضو (حدود ۵۴ درصد) از SCIRI، الدعوه، دو حزب کرد و اعضای جبهه توافق عراق مستقر در سنی از این پیمان حمایت کردند. این پیمان با مخالفت ۳۵ عضو، عمدتاً از بلوک صدر مواجه شد. ۹۱ عضو رای ندادند، از ترس آینده خود در صورت بله گفتن، دیگران نیز از همین ترس در صورت نه گفتن.