قبه ٔ مینا

قبه مینا. [ق ُب ْ ب َ / ب ِ ی ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) به معنی قبه زبرجدی است که کنایه از آسمان باشد. ( برهان ).

💡 قسمت آدم شد از روز ازل سر جوش فیض ریخت ساقی جرعه اول ز مینا بر زمین

💡 اگر نه آشتی داده است ساقی جنگجویان را چرا از آتش می پنبه مینا نمی سوزد؟

💡 میر‌‌فت و همچو مینا مستانه می‌‌گریست چون جام باده با دل یرخون ز روی درد

💡 یاد آن بزمی که از نزدیکی مینای وصل جسم زارم همچو ساغر یافت جان تازه ای

💡 تا کدامین لعل میگونش به رقص آورده است جلوهٔ طاووس دارد سرو مینا در چمن