فسوس مندی

فسوس مندی.[ ف ُ م َ ] ( حامص مرکب ) غمگینی. دلتنگی:
داری سخنی بدین بلندی
وآنگه تو بدین فسوس مندی.نظامی.

غمگینی. دلتنگی

💡 یکی دیده بگشا به روی عروس ببین در غمت دردریغ و فسوس

💡 نخواهی گزی پشت دست فسوس چو دستی نیاری بریدن، ببوس

💡 زمهتر نه خوبست کردن فسوس مرا هم سپه بود و هم پیل وکوس

💡 چو داماد آن ناله از نو عروس نیوشید گفتش به آه و فسوس

💡 روز و شب از بهر فسون و فسوس کرده زبان در دهن یکدگر

💡 علم جویی از کتبها ای فسوس ذوق جویی تو ز حلوا ای فسوس