غیاث قافیه

غیاث قافیه. [ ث ِ ی َ ] ( اِخ ) شاعر هرات بود. وجه تسمیه او به «قافیه » این بود که غزل یا قصیده ای را بدون توجه به قافیه میسرود و اگر شخص دیگری قافیه ای پیدا میکرد که او نگفته بودبا زر آن را میخرید و در شعر خود داخل میکرد. دو بیت زیر از اشعار او در مدح خواجه حبیب اﷲ ساوجی است:
خواجه عالی گهر بنشسته با نور صفا
جامه آب نباتی در برش ابر سفید
آدمی از ساوه خیزد وز هری بغض و حسد
عودی تر از جنابد سیب از بشر سفید.
ظاهراً در جنابد( گناباد ) امرود را عودی میگویند و «بشر» دهی در خراسان است. ( از تحفه سامی ص 161 ).

شاعر هرات بود

💡 خود پرده‌ها و قافیه وآنگه خراب عشق تو تو پرده‌ای نگذاشتی چون سوی انسان تاختی

💡 نه منم قابل مدح و نه توئی مایل مدح چکنم قافیه امروز بنام حسن است

💡 زین سنگلاخ قافیه فرسوده شد قلم بس کن حزین ترانه که خون می شود مداد

💡 سرایندگان این منظومه از عوام بوده‌اند و بنابراین فقط با ذوق و استعداد خدادادیشان این اشعار را سروده‌اند و به وزن و قافیه توجهی نداشته‌اند.

💡 اگرچه قافیه یابد خِلل ولی به مثل چو‌گل نباشد در باغ هم خوشست خوید

💡 در شعر زیر از هجویه‌های خراسانی نیز که مربوط به قرن سوم هجری است، دو سطر پایانی قافیه و ردیف دارند: