علی خوئی

علی خوئی. [ ع َ ی ِ خ ُ ] ( اِخ ) ابن علیرضا خوئی. شاعر بود ( 1292 - 1350 هَ. ق. ). او را دیوان شعری است محتوی بر اشعار عربی و فارسی. ( از الذریعه آقابزرگ طهرانی ج 9 ص 745 بنقل از الحدیقة المبهجه اردوبادی ).

ابن علیرضا خوئی شاعر بود ( ۱۲۹۲ تا ۱۳۵٠ قمری ) او را دیوان شعری است محتوی بر اشعار عربی و فارسی

💡 زشت خوئی نپسندند ز ارباب جمال کانک زیباست ازو عادت بد زیبا نیست

💡 شگفت یوسف روئی چرا نه یوسف خوئی یکی قرینه اوئی ولیک گرگ تباری

💡 گرخوش خوئی نداری خاقانی آن نداند داند که خوش نگاری این را به آن بگیرد

💡 هر آن دلرا که با یاریست خوئی ز گلذار حقیقت هست بوئی

💡 عجب است تند خوئی ز توایکه خوبروئی تو مگر بدین نکوئی هنر دگر نداری

💡 دوزخ سوزان چو از بهر گنهکاران بود همنشین باید به ترک آتشین خوئی شویم