عقل پذیر

عقل پذیر. [ ع َ پ َ ] ( ن مف مرکب ) عقل پذیرنده. آنچه عقل آن را بپذیرد: این معنی عقل پذیر نیست، یعنی عقل از قبول معنی آن ابا دارد. ( یادداشت مرحوم دهخدا ).

عقل پذیرنده آنچه عقل آنرا بپذیرد

💡 رگ در بدنم بس که شد آرام پذیر پیداست ز روی پوست چون موج حریر

💡 گر نیست تخم سوخته نشو ونما پذیر چون دربهار شورش سوداست بیشتر؟

💡 ای نفس شرف پذیر هان و هان خود را ز شمار هر خسی مشمر

💡 مظاهر ز مطلق تعین پذیر به دیدار از آن قید بالا و زیر

💡 آیینه شکسته تجلی پذیر نیست دل را عبث برابر جانانه برده ایم

💡 ز دست کسی طعمهٔ خود مگیر نکو باش و پند نکویان پذیر