طایری مشهدی

طایری مشهدی. [ ی ِ ی ِ م َ هََ ]( اِخ ) طالب علم بود و در شعر طبع بانگیز داشت ( ؟ )
این مطلع از اوست:
انگشت بهر عشق چو بر ابروان نهاد
تیری برای کشتن من در کمان نهاد.( تحفه سامی ص 145 ).

( طایری مشهدی ) طالب علم بود و در شعر طبع بانگیز داشت.

💡 کدام دام نهادی که طایری نگرفتی کدام تیر گشادی که خسته‌ای نفکندی

💡 دل طایری و منزل لاهوتش آشیان ذکر دوام و فکر حضوری دو بال دل

💡 هر طایری که سایه به فرق تو افکند از بهر فال، سایه بال هماشناس

💡 طایری از تشنگی بیتاب بود در تن او دم مثال موج دود

💡 طایری نیست که تاری ز منش برپا نیست صید یک مرغ نکردم ز کهن‌دامی‌ها

💡 «به جز تیر پرّان در آن دشت هیجا به دور سرش طایری پر نمی زد»