صداع شمسی

صداع شمسی. [ ص ُ ع ِ ش َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) صداع که از بسیار نشستن در آفتاب عارض شود. || قسمی صداع که از طلوع آفتاب پیدا شده و رو به ازدیاد میرود تا ارتفاع آفتاب و نزدیک غروب زائل میشود.

صداع که از بسیار نشستن در آفتاب عارض

💡 مخمور غم عشق تو دارد سر کویی زان روی که در مدرسه عقل صداع است

💡 گر خمار آرد صداعی بر سر سودای عشق دررسد در حین مدد از ساقی صهبای عشق

💡 به جان شاه که در نگذرانی از امروز که نگذرم ز سر این صداع و ناچار است

💡 حقا که بر سر افسر شاهی نبایدم گر بیم آن بود که صداعی رسد ز من

💡 سر دیگر رسدش جز سر پردرد و صداع مغفرت بنهد بر فرق سرش مغفر او

💡 ز تب مباد صداعی بدان جوان یارب که صدقه سرش این پیر ناتوان یارب