صحرای اسحاق

صحرای اسحاق. [ ص َ ی ِ اِ ] ( اِخ ) از طسوج لنجرود است. ( تاریخ قم ص 113 ).

از طسوج لنجرود است

💡 شب که دامان سر زلف توام در چنگ بود دامن صحرای محشر بر جنونم تنگ بود

💡 چاکتر از جیب ماست سینهٔ سینای دل پاکتر از چشم ماست، دامن صحرای عشق

💡 شیریکه حدوثش راست صحرای قدم بیشه چون ذات خدا افزون از حیز اندیشه

💡 عالم انس از فراموشان وحشت مشربی‌ست گردباد این گل به سر زد آخر از صحرای خویش

💡 تنگی صحرای امکان مانع جمعیت است جمله باهم در فضای لامکان گردند جمع

💡 پیل این صحرای اول با جلاجلهای نور گرد ملکت برطریق پاسبانی آمد است