شکر لهجه

شکرلهجه. [ ش َ ک َ ل َ ج َ / ج ِ ] ( ص مرکب ) آنکه آهنگ گفتارش مطبوع است. شیرین سخن. خوش زبان. ( فرهنگ فارسی معین ):
گفتم اکنون سخن خوش که بگوید با من
کآن شکرلهجه خوشخوان خوش الحان می رفت.حافظ.و رجوع به شکرزبان و شکرگوی شود.

( صفت ) آن که آهنگ گفتارش مطبوع است شیرین سخن خوش زبان.

💡 من با حالت تعجّب به آن حضرت عرضه داشتم: ياابنرسول اللّه ! فدايت گردم، مثل اين كه با اين غلام به زبان حبشى و لهجه محلّى صحبتمى فرمودى ؟!

💡 اهالی این روستا به گویش لکی صحبت می کنند که با لهجه خاص این روستا ادا می‌شود.

💡 ذاکر بی لهجه گو بس کن که ذکر جهر او می برد ذوقی که در گوشم ز آواز نی است

💡 شکری نیست که در خنده شیرین توئی نمکی نیست که در لهجه گفتار تو نیست

💡 برو از منطق خواجو بشنو قصّه ی عشق زانک خوشتر بود از لهجه ی داود زبور

💡 طرز سخن محتشم از غیر مجوئید کاین لهجه خاصی است که مخصوص زمانی است