شوره قاع

شوره قاع. [ رَ / رِ ] ( اِ مرکب ) شوره زار. شوره زمین:
نه روشن دلی آید از تیره اصلی
نه نیلوفری روید از شوره قاعی.خاقانی.

از شوره فارسی باضافه قاع عربی بمعنی شوره زمین.

💡 از حسن غریب تو جهان صبح وطن شد این شوره زمین از گل روی تو چمن شد

💡 چون زمین با آسمان خصمی کند شوره گردد سر ز مرگی بر زند

💡 می کند پند اثر در دل پرشور مرا اگر از شوره زمین دانه برون می آید

💡 جرعه‌ای چون ریخت ساقی الست بر سر این شوره خاک زیردست

💡 چو آب تیره نباتیش شور و شورانگیز چو شوره راه که بوده است سر به سر همه شر