شفا جستن

شفا جستن. [ ش ِ / ش َ ج ُ ت َ ] ( مص مرکب ) تشفی. ( المصادر زوزنی ) ( تاج المصادر بیهقی ):
کون و مکان را شفا قُران کریم است
چون تو نجویی شفابه درد بپایی.ناصرخسرو.درد تو جراحتی است ناسور
از زخم اجل شفات جویم.خاقانی.

تشفی

💡 هر چند که این حدیث جستی تو بسی از جستن تو به دست نامد مگسی

💡 طلب: جستن حق را گویند، اعم از آنکه دوست دارند یا نه، بلکه بیشتر از عبدیت و معبودیت بود.

💡 و دیگر که این جای کین جستن است جهان را ز آهرمنان شستن است

💡 يا آب آن به اعماق فرو رود كه جستن آن ديگر نتوانى (41).

💡 در جمع خسروانش نتوان نظیر جستن این بی همال خسرو باشد زخسروان طاق