دانشنامه اسلامی
[ویکی نور] استاد محمّد تقی شریعتی از مصلحان و نوگرایان اسلامی و از پیشقراولان تفکر جدید اسلامی در ایران معاصر است.وی در برنامه های اصلاحی خویش تکیه به قرآن داشت و از مفسّران و قرآن شناسان بزرگ این عصر به شمار می رفت.تفسیر وی از واپسین جزء قرآن-که ذیل عنوان تفسیر نوین به دریای سیاه مرکّب فرو رفته- دلهای بسیاری از جویندگان دانش قرآن را سفید کرده است.
گرامی گردانندگان مجلّۀ بیّنات-که از آخرین نسل شاگردان استاد شریعتی و از شیفتگان اویند-نظر به معرّفی این مرد قرآنی در این مجلّۀ قرآنی داشتند.مقالۀ حاضر عهده دار بیان کمی از بسی از ابعاد زندگی و اندیشه های این عالم ربّانی است. باشد که خوانندگان قرآن پسند این جریده را به کار آید و جوانان را شوق قرآن جویی افزاید.و الی اللّه المصیر.
محمّد تقی شریعتی در سال 1286 شمسی در روستای مزینان از توابع سبزوار، در خانواده ای که از طرف پدر و مادر روحانی بود، زاده شد.پدرش آقا شیخ محمود، که از تحصیلات عالی برخوردار بود، به فتق و رتق امور شرعی اهالی مزینان اشتغال داشت.جدّ او، مرحوم آخوند ملاّ قربانعلی، که به حکیم آخوند اشتهار داشت، از شاگردان برجستۀ حاج ملاّ هادی سبزواری(صاحب منظومه) بود و میان او و حاجی، که سالها افتخار درک محضر او را داشت، مکاتباتی فلسفی به جای مانده است.در چنین خانواده ای که اهل قبله و قلم بودند، به مکتبخانه رفت و پس از سپری کردن آن دوره به تحصیل علوم دینی پرداخت.
برخی از کتابهای دورۀ مقدّمات را نزد پدر و عمویش در مزینان فرا گرفت و سپس برای ادامۀ تحصیل روانۀ حوزۀ علمیّۀ مشهد شد و در یکی از حجرات مدرسۀ فاضل خان اقامت گزید.
مرحوم شریعتی با کوشش و پشتکار کم مانندی در این مدرسه به درس و بحث مشغول شد و به مصداق«لا یدرک العلم براحة الجسم»، راحتی را به خویشتن حرام کرد.
شبها بدون اینکه رختخواب خویش را بگسترد، اندکی به روی کتاب می خسبید و سپس سراسیمه از بیم دست رفتن وقت برمی خاست و مطالعه را پی می گرفت.روزی رختخواب خویش را-که همیشه به آن تکیه می زد و درس می خواند-می گسترد و ملاحظه می کند که چون مدّتها آن را نگشوده بود، بید زده و پوسیده شده است.
