شتابی کننده

لغت نامه دهخدا

شتابی کننده. [ ش ِ ک ُ ن َ دَ / دِ] ( نف مرکب ) شتابنده. آنکه شتاب به کار دارد. مُستَهدِج. مُقرَنصِف. قَبین؛ شتابی کننده در امور خود. هَثهاث. هَقهاق؛ شتابی کننده در امور. ( منتهی الارب ).

فرهنگ فارسی

شتابنده آنکه شتاب بکار دارد.

جمله سازی با شتابی کننده

💡 که خواهد رفت کشتی تا ممانید شتابی آورید از کار و آئید

💡 حقیقت یار اینجاگه بیابی اگر در این پس پرده شتابی

💡 به روی آب از بادش شتابی عیان از دور بر شکل حبابی

💡 گر به حقیقت نه ای تو عمر فروغی بهر چه پیوسته مستعد شتابی

💡 در کشتن نزاری تعجیل می‌نمایی آهسته‌تر نگارا گر نیست بس شتابی

💡 ازو واصل شوی و بازیابی سزد گر در سوی کلّی شتابی