سنایی مجدود بن ادم

[ویکی نور] سنایی مجدود بن آدم. ابوالمجد بن آدم متخلّص به سنایی، شاعر و عارف در اواسط یا اوایل نیمه دوّم قرن پنجم هجری در غزنین چشم به جهان گشود. پس از آگاهی از فنون زبان و سخنوری، به عادت شاعران زمانه به دربار رو آورد و در دستگاه غزنویان به جرگه شاعران مدّاح درآمد.زندگی سنایی در آغاز آمیخته با آلودگی های اهل دربار بود، تا این که به جذبه حقّ متحوّل شد و یکباره دست از جهان و جهانیان شست. سنایی چند سالی از دوران جوانی را در شهرهای بلخ و سرخس و هرات و نیشابور گذراند. می گویند در زمانی که در بلخ بود، به کعبه رفت. در همین سفر معنوی بود که بسیاری از شیفتگان حقیقت و عرفان را شناخت و مقدمات انقلابی درونی در وی پیدا شد. به هر حال شاعر شوریده بقیّه عمر را در کنج خلوت و انزوای صوفیانه گذراند و به تدوین و تنظیم اشعارش پرداخت و از جمله، مثنوی مشهورش بنام «حدیق الحقیق و شریع الطریق» را به اتمام رساند. سنایی در سال 535ق درگذشت و اکنون مقبره اش در غزنین زیارتگاه عام و خاص است. آثار سنایی عبارتند از: دیوان اشعار، حدیق الحقیق و شریع الطریق، رساله سیر العباد الی المعاد، طریق التحقیق، کارنامه بلخ، عشق نامه، دو مثنوی عقل نامه و تحریم القلم، مکاتیب سنایی.
دیوان حکیم ابوالمجد مجدود بن آدم سنایی غزنوی / نوع اثر: کتاب / نقش: نویسنده
دیوان حکیم سنایی غزنوی بر اساس معتبرترین نسخه ها / نوع اثر: کتاب / نقش: نویسنده
حدیقة الحقیقة و شریعة الطریقة / نوع اثر: کتاب / نقش: نویسنده
مکاتیب سنایی / نوع اثر: کتاب / نقش: نویسنده

💡 289. «دیوان سنایی غزنوی»، فرهنگ آثار (ج ۴)، تهران، سروش، ۱۳۹۷.

💡 به جامی عذر یکسان شد سنایی را به هر حالی ز تلخی عیش او دایم همی بوی زلال آید

💡 می توانم خاک پای عارف رومی شدن در سخن هر چند عطار و سنایی نیستم

💡 ای سنایی جان ده و در بند کام دل مباش راه رو چون زندگان چون مرده بر منزل مباش

💡 خلعت و احسان شاعر سنت هم نام تست باد ز احسان تو زین سنت سنایی را سنا

💡 زخم سنان او را اه کردی ای سنایی هرگز کدام عاشق در وقت خه کند اه