سبک رختی

سبک رختی. [ س َ ب ُ رَ ] ( حامص مرکب ) سبک سری. || مجازاً، افکندن ِ اسب ْ سوار را تا سبک شود:
که با من جهان سختئی میکند
ستورم سبک رختئی میکند.نظامی.

سبک سری مجازا افکند اسب سوار را تا سبک شود

💡 از غارت چشمت اندرین شهر رختی به دکان نمی‌توان برد

💡 صد بار، ز بیداد تو رختی که ندارم از عالم هستی بعدم پیش کشیدم

💡 بود که دامن رختی زنو بدست آرم بعهد باذل تشریف محفل جمهور

💡 وگر خوابی بدیدی نیکبختی به گرداب خیال افتاده رختی

💡 از قافله گرمروان تو نباشد رختی که به سیلش شرراندود نیابی