زیست اوار

💡 در میکده لطف تو بی‌خویش توان زیست در مصطبهٔ قهر تو هشیار توان بود

💡 در صومعه با ذکر نشد زیست میسر در میکده بانعره مستانه توان بود

💡 با خویشتن آی و این همه غفلت چیست گر مرد رهی بهتر ازین باید زیست

💡 مرا جانی و من تا کی توانم زیست دور از تو تن مسکین من جایی و جان نازنین جایی

💡 بر آستان تو دریا دلی تواند زیست که در به جای سرکشش در آستین باشد

💡 شاعر با توصیف شخصیت یک مرد زیست اوار، توانست خستگی و رنج‌های ناشی از سال‌ها کار سخت و زندگی دشوار را به خوبی نشان دهد.

💡 او با نگاهی زیست اوار به اطرافیان خود، گویی تمام توان و انرژی لازم برای تعامل با دنیای پرهیاهوی امروز را از دست داده بود.

💡 شخصیت‌های داستان در اواخر کتاب، به عنوان انسان‌هایی زیست اوار تصویر شده‌اند که از سنگینی بار مسئولیت‌های اجتماعی خود بسیار خسته هستند.