زایل وتداب

( زایل وتدآب ) زایل وتدآب. [ ی ِ ل ِ وَ ت َ دِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) زائل وتد آب. در اصطلاح اهل رمل، سومین خانه از خانه های آبی است.( از کشاف اصطلاحات الفنون ). رجوع به زایل وتد شود.

💡 چون گشت زایل این سَخَطِ شهریار راد گفتم که کِی شود سَخَطِ شهریار؟ گفت:

💡 گشت زایل دین چو پیدا شد حسد پس مسوزان از حسد خود را جسد

💡 چو شب سیاهم ز اندوه و چشم می دارم که صبح عدل تو زایل کند سیاهی من

💡 و گفت: الهی! مرا فقر و فاقه به تو رسانید و لطف تو آن را زایل نگردانید.

💡 پیش از آن دم که ز خط حسن تو زایل گردد غمزه ات هر طرفی در طلب دل گردد

💡 تا خاک شود پیکر و آنگه بردش باد، هرگز نشود از دل ما مهر تو زایل