زاهد ششصدهزارسال

زاهد ششصدهزارساله. [ هَِ دِ ش ِ ص َ هَِ ل َ / ل ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از ابلیس که ششصدهزار سال عبادت حق سبحانه و تعالی میکرد و بسبب انکار به لعنت گرفتار شد. ( لطائف اللغه ):
زاهد ششصدهزاران ساله را
پوزبندی ساخت آن گوساله را.مثنوی.

💡 زاهد و عجب و نماز و من و رندی و نیاز تا ترا خود ز میان با که عنایت باشد

💡 بی شک ببازد دین و دل زنار بندد بر میان زاهد ببیند گر چو من آن زلف کافر کیش را

💡 چشم مستش تا کند بنیاد عقل و دین خراب زاهدان را مست و لا یعقل به بازار آورد

💡 اهالى محل از اينكه زاهد حاضر شد بر جنازه چنين مرد آلوده اى نماز بخواند در شگفت ماندبودند.

💡 رشکم از زاهد نمی آید که گه گه بیندت طبع ناموزون چو میل شکل موزون کم کند

💡 آمیخته با شاهد هم عاشق و هم زاهد وز ذوق نمی‌گنجد در کون و مکان ای جان