روان امرز

( روان آمرز ) روان آمرز. [ رَ م ُ ] ( نف مرکب ) آمرزنده روان. رحیم. غفور. غفار. رحمان:
بیامرزش روان آمرزی آخر
خدای رایگان آمرزی آخر.نظامی.|| ( ن مف مرکب ) روان آمرزیده. مرحوم. مغفور. شادروان.

( روان آمرز ) ۱. آمرزندۀ روان، غفار، غفور: بیامرزش روان آمرزی آخر / خدای رایگان آمرزی آخر (نظامی۲: ۱۰۶ ).
۲. (صفت مفعولی ) روان آمرزیده، مرحوم، مغفور

( روان آمرز ) آمرزنده روان رحیم غفور غفار روان آمرزیده

💡 بس روز که چون روز روان بود دلم تا با تو شب شبی بیاسود دلم

💡 الغرض، صاحبدل روشن روان آن گل پژمرده چید و شد روان

💡 به پشت بادپایان آن عماری روان شد چون گل از باد بهاری

💡 نثار مقدمت ای نور دیده نشاید کرد جز روح و روان را

💡 چون نگوئیش که: تا چند کنی بر من تو روان زرق ستمگاری و غداری؟

💡 سخن گوی از آن بیش کز پیکرم برآید روان، وز جهان بگذرم