رواق سیمگون

رواق سیمگون. [ رِ ق ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) آسمان. ( ناظم الاطباء ).

آسمان

💡 بچار فصل، در انهار سیمگون شب و روز روان ز منبع آن بحر، جود ربانی

💡 گفتم: که با تو شمع طرب تابناک نیست گفتا: که سیمگون مه گیتی‌فروز هم

💡 نرگس اندر شاخ زمردگون و صحن سیمگون سونش زر در دل تبر مذاب انداخته

💡 زین سیمگون حصار «نظیری » نمی رود تا قفل سیم او نشود نعل توسنش

💡 ز دور جنبش این چرخ سیمگون سیما چو سیم و زر شده گیر اشگ ما و چهره ما