رنگ مهتابی

رنگ مهتابی. [ رَ گ ِ م َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) رنگ سفیدمایل به زردی مثل مهتاب. ( از آنندراج ):
خم باده گر می خورد آن نگار
بود رنگ مهتابیش برقرار.طغرا ( از آنندراج ).

رنگ سفید مایل بزردی مثل مهتاب

💡 راستی را عجب است این که نزاری گفته‌ست دوش من بودم و خورشید و خوش مهتابی

💡 قدی هنگامه چون شمعی رخی پروانه مهتابی گدا باغ ارم بزمی بهشت آئین شبستانی

💡 چو اشک امشب به ساغر بادهٔ نابی دگر دارم ز مژگان تا به دامان سیر مهتابی دگر دارم

💡 دل عشّاق و سر زلف و بناگوش تو هست کاروانی و شب تیره و خوش مهتابی

💡 شب دو زلف تو تاریک و ره نمی دانم مگر برآیدم از روی دوست مهتابی

💡 افشین در شب مهتابی بابک را با چند نگهبان به بذ فرستاد و اجازه داد که به دور شهر بگردد.