دیو زای

دیوزای. [ وْ ] ( نف مرکب ) ( از: دیو + زای، زاینده ) دیوزاینده. زنی که بچه های شیطان صفت زاید. || کنایه از مردم غصه ناک. ( برهان ). مغموم. ( ناظم الاطباء ). || کنایه از مردم غضب آلود باشد. ( از برهان ). تندخوی. ( ناظم الاطباء ). خشم آلود:
دیوزائیست کو بدست بشر
هیچ حرز امان نخواهد داد.خاقانی.

۱ - ( صفت ) دیو زاینده زنی که بچه های شیطان صفت زاید. ۲ - ( صفت ) غضب آلود تند خوی.

💡 گر کسی را جفت گیرد سیم او دیو بگریزد به تگ از بیم او

💡 سلام دزد مگیر و متاع دیو مخواه چرا که دوستی دشمنان ز مکاریست

💡 جهان گفتیی دوزخی بود تار به هر گوشه دیو اندر او صدهزار

💡 ز دیوان غریو و ز مردان خروش ز خون دلیران زدی بحر جوش

💡 چو دیو شب برآمد از تنش جان یکایک شد پری هر گوشه پنهان

💡 بدو گفت پس عاق زرینه چنگ که ای دیو ناپاک بی نام و ننگ