دوده سای

💡 به گرد اندرت دوده بودند جمع بدانسان که پروانه برگرد شمع

💡 قلم که دایم و صّافی کمال تو کرد رخش به دوده خجلت همیشه اندوده ست

💡 شبی در تیرگی از حد گذشته چو نیل و دوده در قطران سرشته

💡 سپاه شاه کشیدندشان ز کوه بدشت بیامدند ز دوده دل و ز دو ده سنان

💡 بز دوده ئی ز رنگ حوادث چو آینه ملک عراق و عرصه ی ایران به تیغ و رای