دود گند

دودگند. [ گ َ ] ( اِ مرکب ) بخاری. || دودکش. ( ناظم الاطباء ). || ( ص مرکب ) دودگنده. بوی دود گرفته. ( یادداشت مؤلف ). با بوی ناخوش دود.
- دودگند شدن؛ بوی دود گرفتن. ( یادداشت مؤلف ). تدخن. ( تاج المصادر بیهقی ). دخن. دودگند شدن طعام. ( تاج المصادر بیهقی ).
- دودگند کردن؛ به بوی دود آلودن. ( یادداشت مؤلف ): دخن؛ دودگون کردن طعام. ( تاج المصادر بیهقی ).

بخاری.

💡 رخش گشت پرخون و دل پر ز دود بیامد به بالین فرخ فرود

💡 گوش تو او را چو راه دم شود دود تلخ از خانهٔ او کم شود

💡 خیزد به رنگ دود ز مژگان نگه مرا گرم است بس که از دل گرمم هوای چشم

💡 به از ترب پخته بود مرغ لاغر به از کاه دود،ار چه بد، عود باشد

💡 دل می دود به سنگ ملامت به زور عشق می سازد این شراب جگردار شیشه را

💡 دود اجل خاست ز هر بندشان بی خودی از پای در افگندشان