دود کرمج

دودکرمج. [ ک ِ م ِ ] ( اِ ) مه. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به مه شود.

مه.

💡 بس کز آن روی به حسرت نظرم برگردد طفل اشکم دود و گوشه دامان کشدش

💡 ز آتش شوق تو هر جا برم نام لبت نفس دود برآید به دماغ از دهنم

💡 چندان ز مهر او بفلک رفت دود دل کایینه جمال بآخر غبار یافت

💡 کجا نقطهٔ نور بینی درو یکی دود چون دیوش اندر قفاست

💡 جز دود بال و پر به مشامش نمی‌رسد پروانه مدّتی است که مهمان آتش است

💡 بحرت خوانم همی و ابرت خوانم نه ز پی آن که دود روی بحاری