دهان گشادن

دهان گشادن. [ دَ گ ُ دَ ] ( مص مرکب ) دهان گشودن. باز کردن دهان. ( یادداشت مؤلف ). شحر [ ش َ / ش ِ ]. فغر. ( منتهی الارب ). تشاخس. ( منتهی الارب ):
این عجب بلبل که بگشاید دهان
تا خورد او خار را با گلستان.مولوی.|| کنایه است از آغاز به تکلم کردن. ( یادداشت مؤلف ).

دهان گشودن. باز کردن دهان.

💡 بخواهم گشادن یکی راز خویش نهان دارم از لشکر آواز خویش

💡 سیه گوشان و یوزان را گشادن از آهو هر دوان را قوت دادن

💡 اگر گشادن روم و عرب عجایب بود کنون ‌گشادن روم و چگل عجایب‌تر

💡 مرا روز روشن بود تاره شب بباید گشادن به پاسخ دو لب

💡 یکی قفل پولاد برزد بر اوی که نتوان گشادن کس از هیچ روی

💡 این قفل که داند گشادن از خلق؟ آن کیست که بگشاد قفل یزدان؟