خویشتن رهان

خویشتن رهان. [ خوی / خی ت َ رَ ] ( نف مرکب ) خود برکنار دارنده از مناهی. عفاف ورز. باورع:
مجنون که مبصر جهان بود
شهوت کش و خویشتن رهان بود.نظامی.

خود بر کنار دارنده از مناهی

💡 با آنکه عمرم در چمن، در پای گلبن صرف شد هرگز ندیدم تا منم، گل در کنار خویشتن

💡 صبح دمی که گرد رخ زلف شکسته خم زنی چون سر زلف خویشتن کار مرا بهم زنی

💡 قبای نه فلک بر پیکرم چون غنچه تنگ آمد ز بس بر خویشتن از شوق مداحیش بالیدم

💡 ای بت صاحب دلان مشاهده بنمای تا تو ببینیم و خویشتن نپرستیم

💡 من که هستم زنده دور از دلربای خویشتن گر برفتم می‌کشد بازم به جای خویشتن