خوش مزاح

خوش مزاح. [ خوَش ْ / خُش ْ م ِ ] ( ص مرکب ) ملیح. شوخ. خوشمزه. خوش گو:
سوزنی خوش طبع بادا با ملیح خوش مزاح
خدمت جان ترا از جان و از دل خواستار.سوزنی.

ملیح شوخ خوشمزه

💡 با یکی مزاح و دو خنیاگر و سه تا حریف دوش نزدیک من آمد آن پسر وقت سحر

💡 دل آیینه است کلفت جد زنگ آیینه آن زنگ را چه امکان صیقل بود مزاح

💡 وحُسن اخلاقش به نهايت و غايت رسيده بود تاجائى كه دشمنانش نسبت مزاح وشوخى بهاو مى دادند.(234)

💡 از حضرت صادق (عليه السّلام )منقول است كه هيچ مؤ منى نيست مگر آنكه در او مزاح وخوشطبعى مى باشد.

💡 ز تسخیر مزاح سرکش او عاجزم ور نه به تردستی شعله را با خار می بندم

💡 (حبيب بن مظاهر)، اين صحابى پيرو پاكدل، شوخى و مزاح مى كند. يكى از ياران امام،مى گويد: