خلوت باصفا

💡 درود پاک تو بر ریش باصفا واعظ که ره ز قول تو دور است تا خدا واعظ

💡 به چهره خنده به گل‌های باصفا زده‌ای به نغمه طعنه به مرغانِ خوش‌نوا زده‌ای

💡 ای شده آبِ زمزم از خاکِ درِ سرایِ تو کعبه ز توست به شرف، مَرْوِه ز توست باصفا

💡 نتوان گرفت آینه از دست او به زور از خط سبز بس که رخش باصفا شده است

💡 از عناصر در تن آدم برای خلق او گشته اند اضداد با هم چار یار باصفا

💡 او تصمیم گرفت در روزهای تعطیل به کوهستان برود تا در آنجا خلوت باصفا و آرام، کتاب‌های مورد علاقه‌اش را بخواند و از هیاهوی شهر دور شود.

💡 برای رسیدن به آن خلوت باصفا و آرامش درونی، نیاز است که گاهی از شبکه‌های اجتماعی فاصله بگیریم و به طبیعت بکر و بسیار زیبا پناه ببریم.

💡 پیرمرد با لبخندی بر لب، از آن خلوت باصفا و تنهایی شیرینی که در باغ قدیمی خود داشت، برای نوه‌هایش تعریف می‌کرد و آن‌ها را شاد می‌کرد.