خانه ٔ پرباد

خانه پرباد. [ ن َ / ن ِ ی ِ پ ُ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از دنیا. کنایه از این جهان:
همی خواهی که جاویدان بمانی
در این پربادخانه سست بنیاد
تو تا می باد پیمایی شب و روز
در این خانه برآمد سال هفتاد
از این پربادخانه هم به آخر
برون باید شدن ناچار با باد.ناصرخسرو.

کنایه از دنیا

💡 پرباد نخوت است دماغت چو گردباد دل خوش عبث ز پیروی خار و خس کنی

💡 بادست مرا زان سر اندر سر و در سبلت پرباد چرا نبود سرمست چنین دولت

💡 همه پرباد از آنم که منم نای و تو نایی چو توی خویش من ای جان پی این خویش پسندم

💡 عجب خاکم که من از آتش عشق دماغ چرخ را پرباد کردم

💡 همی خواهی که جاویدان بمانی در این پرباد خانهٔ سست بنیاد

💡 چو یک لخت ازکشتن او گذشت تنش همچنان مشک، پرباد گشت