حقیقت طلبی

حقیقت طلبی. [ ح َ قی ق َ طَ ل َ ] ( حامص مرکب ) فعل ِ طلبیدن حقیقت. حقیقت جوئی.

فعل طلبیدن حقیقت

💡 بر او هردوعالم محو بنمود حقیقت دید خود دیدار معبود

💡 توانی یافت تا این ناتوانی تو این معنی حقیقت کی توانی

💡 چو باشد بر حقیقت چشم بازم به افتد ترک سودای مجازم

💡 چو خود را پاک کردند از نمودار حقیقت شمع او گشتند دیدار

💡 شریعت نکتهٔاصل است اینجا حقیقت جملگی وصلست اینجا

💡 ز یکرنگی بسی اسرار گویند در این معنی حقیقت یار جویند