حفظ الغیب
کلمه‌ی «حفظُ‌الغَیب» اصطلاحی عربی است که در فارسی نیز به‌کار می‌رود و به معنای پاسداشت غایب یا نگه‌داشتن حرمت کسی در غیاب او است. این تعبیر اشاره دارد به اینکه انسان، آبرو، شأن و احترام دیگران را حتی وقتی حضور ندارند حفظ کند و درباره آنان سخنی ناروا، بدگویی یا تهمتی نگوید. «حفظالغیب» در متون اخلاقی و دینی نشانه‌ای از پاکی نیت، صداقت و جوانمردی انسان است؛ زیرا شخصیت واقعی افراد در رفتارشان با کسانی آشکار می‌شود که در آن لحظه حضور ندارند. این اصطلاح همچنین به معنای وفاداری، رعایت امانت و پای‌بندی به حق و انصاف در نبود فرد نیز به‌کار می‌رود. در ادبیات فارسی، حفظالغیب نوعی ارزش اخلاقی والا شمرده شده که روابط انسانی را استوارتر و جامعه را امن‌تر می‌کند.
لغت نامه دهخدا
حفظالغیب. [ ح ِ ظُل ْ غ َ ] ( ع اِ مرکب ) یادکردبخوبی غائبی را. پاس نیکنامی غائبی داشتن. کسی را در عقب او به نیکی یاد داشتن. ( آنندراج ):
شنیده اند ز من صفدران به حفظالغیب
ثنای او که صف بخل بردریده اوست.خاقانی.
فرهنگ عمید
پاس خاطر شخص غایب داشتن، در غیاب کسی از او به نیکی یاد کردن.
فرهنگ فارسی
( مصدر ) حفظ غیب
یاد کردن بخوبی غائبی را
جمله سازی با حفظ الغیب
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 برخی از عالمان بزرگ در تاریخ اسلام، توانایی بسیار بالایی در حفظ الغیب داشتند که باعث می‌شد آیات و احادیث را بدون نیاز به کتاب به یاد آورند.
💡 در متون قدیمی مذهبی، مفهوم حفظ الغیب به معنای آگاهی از امور پنهان و غیبی است که تنها از طریق وحی الهی برای پیامبران ممکن می‌گردد.
💡 توانایی برخی افراد در حفظ الغیب، از نظر علمی و روان‌شناسی موضوعاتی چالش‌برانگیز است که پژوهشگران سعی در تحلیل دقیق‌تر آن دارند.
