حفظ الغیب

کلمه‌ی «حفظُ‌الغَیب» اصطلاحی عربی است که در فارسی نیز به‌کار می‌رود و به معنای پاسداشت غایب یا نگه‌داشتن حرمت کسی در غیاب او است. این تعبیر اشاره دارد به اینکه انسان، آبرو، شأن و احترام دیگران را حتی وقتی حضور ندارند حفظ کند و درباره آنان سخنی ناروا، بدگویی یا تهمتی نگوید. «حفظ‌الغیب» در متون اخلاقی و دینی نشانه‌ای از پاکی نیت، صداقت و جوانمردی انسان است؛ زیرا شخصیت واقعی افراد در رفتارشان با کسانی آشکار می‌شود که در آن لحظه حضور ندارند. این اصطلاح همچنین به معنای وفاداری، رعایت امانت و پای‌بندی به حق و انصاف در نبود فرد نیز به‌کار می‌رود. در ادبیات فارسی، حفظ‌الغیب نوعی ارزش اخلاقی والا شمرده شده که روابط انسانی را استوارتر و جامعه را امن‌تر می‌کند.