حافظ حلوائی

حافظ حلوائی. [ ف ِ ظِ ح َل ْ ] ( اِخ ) بروزگار دولت خاقان کبیر شاهرخ سلطان حافظ یکی از شعرای متعین بود و سخن او شهرتی داشت و این غزل او راست:
ای بدو چشم تو نظربازیم
از نظر خویش نه اندازیم
ای ز قدت جمله سرافرازیم
وقت بشد باز که بنوازیم
مرد رقیب تو چو دیدم ترا
کشته شد آن کافر و من غازیم
چند چو چنگم بدهی گوشمال
وقت شد ای شاه که بنوازیم
«دید چو سرگشتگی من بعشق
خاست فلک نیز به انبازیم »
حافظ حلوائیم و از کمال
معتقد حافظ شیرازیم.( تذکرةالشعراء دولتشاه صص 463-464 ).

بروزگار دولت خاقان کبیر شاهرخ سلطان حافظ یکی از شعرای متعین بود

💡 من در هوس تو میپزم حلوائی حلوا بنگر به صورت سودائی

💡 شکر ز دهان تو برد شیرینی قند از لب تو وام کند حلوائی

💡 ای چون علم بلند در صحرائی وی چون شکر شگرف در حلوائی

💡 دلم از زندگانی سرد از آن نیست که دیک عیش حلوائی ندارد

💡 ستاده خال به دریوزه پیش نوش لبش به پیش دکه حلوائیان چو مسکینی

💡 مگس خواست حلوائی از خوان او عسل آیتی گشت در شان او