جمجمه نگاره

💡 در سال ۲۰۱۳ هنگام مستندسازی (فسیل) جمجمهٔ دمانیسی فرضیه‌های جدیدی شکل گرفت و پژوهشگران با توجه به تنوع وسیع جمجمه‌های دمانیسی از نقطه نظر ریخت‌شناسی، به این نتیجه رسیدند که برخی از طبقه‌بندی‌های متعلق به اجداد انسان، مانند انسان کارورز، انسان رودولفی و احتمالاً حتی انسان ماهر همگی باید در کلاسهٔ انسان راست‌قامت طبقه‌بندی شوند.

💡 خزنده‌سپردار از برجسته‌خزندگان بزرگ و گردن‌دراز آمریکای شمالی بود. به‌لطف یک سنگواره‌ی سالم این جانور، که جمجمه‌ی تقریباً کاملش هم باقی مانده‌است، شناخت کمابیش خوبی از ساختار بدنش داریم.

💡 راسوهای دم دراز طعمه خود را از طریق بو یا صدا تشخیص می دهند، سپس حیوان را تعقیب می کنند و سریع حمله می کنند. آنها طعمه خود را با گاز گرفتن سریع قاعده جمجمه، می کشند.

💡 در موارد زیر تصویر برداری با رزونانس مغناطیسی را انجام دهید و انجام اسپکتروسکوپی مغز با رزونانس مغناطیسی را مد نظر قرار دهید. در صورتی که به وجود کلسیفیکاسیون‌های داخل جمجمه مشکوک باشید، ممکن است سی تی اسکن جمجمه لازم باشد.

💡 پارپتایل‌ها که سقف‌های عظیم جمجمه‌شان هیچ سوراخ پس مداری نداشت، در سراسر پرمین ادامه یافتند و شکوفا شدند. در اواخر پرمین، پاریاسوریان به ابعاد غول‌پیکری دست یافتند، و در نهایت در پایان دوره ناپدید شدند (لاک‌پشت‌ها بازمانده‌های احتمالی هستند).

💡 در برخی از آثار هنری دوران قرون وسطی، استفاده از جمجمه نگاره به عنوان نمادی از فانی بودن زندگی انسان بسیار رایج و متداول بود.

💡 هنرمند با استفاده از تکنیک‌های جدید رنگ روغن، یک جمجمه نگاره بسیار واقع‌گرایانه خلق کرد که مخاطبان را در برابر حقیقت مرگ قرار می‌داد.

💡 در بررسی نقاشی‌های قدیمی، مشاهده یک جمجمه نگاره در گوشه قاب می‌تواند نشان‌دهنده تأکید هنرمند بر گذرا بودن لذت‌های دنیوی و مادی باشد.