جدا فکندن

جدا فکندن. [ ج ُ ف ِ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) دور کردن. جدایی انداختن:
اگر خزان نه رسول فراق بود چرا
هزار عاشق چون من جدا فکند از یار.فرخی.رجوع به جدا افکندن شود.

دور کردن جدایی انداختن

💡 چو شمع‌ گردن دعوی چسان‌ کشم بیدل سرم به دوش فکندن فکند‌ه‌اند اینجا

💡 جهان را همه ساله آئین و خوست جدائی فکندن میان دو دوست

💡 گله از چرخ بود تیر فکندن به سپهر چون بجائی نرسد شکوه بیجا چکنم

💡 که باید نخست این گوزن دلیر فکندن به تیر اندرین آبگیر

💡 چین در کمند زلف فکندن برای چیست سنگ از فلاخن تو گریزان نمی شود

💡 به مذهبِ من اگر عارفی تفاوت نیست ردا فکندن و زنّار بر میان بستن