جبین افشاندن

جبین افشاندن. [ ج َ اَ دَ ] ( مص مرکب ) کنایه از پیشانی بر خاک مالیدن:
آنکه در راه تو دل بازد ودین افشاند
آستانت چو برد نام جبین افشاند.طالب آملی ( از بهارعجم ) ( از آنندراج ) ( از ارمغان آصفی ).

کنایه از پیشانی بر خاک مالیدن

💡 غبار خط تو از دل به هیچ باب نرفت خط غبار به افشاندن از کتاب نرفت

💡 بگذر از اسباب اگر آگاهی از ذوق فنا چون شود منزل نمایان‌گرد راه افشاندن است

💡 مرغانِ چمن، بال به پرواز شکستند ما را نبود قوّت افشاندن پر هم

💡 زن بود کز زرد کند زیور برای دست خویش دست مردان را همین افشاندن زر زیور است

💡 در افشاندن سیم، دستش کریم وز آن، صفحه چرخ، افشان سیم

💡 زگوهر دور نتوان ساختن گرد یتیمی را به افشاندن غبار از دامن ما بر نمی خیزد