توتیای اکبر

توتیای اکبر. [ ی ِ اَ ب َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) نوعی از صدف است که آن را به عربی شُنْج خوانند. ( برهان ) ( آنندراج ). نوعی از صدف. ( ناظم الاطباء ).

نوعی از صدف است که آن را به عربی شپنج خوانند.

💡 کرد آن یکی غبار رهش توتیای چشم برد آن دگر به بوسه ی پایش دهان فراز

💡 گردی ز کوی یار بیار ای نسیم صبح کان توتیای دیده ی تار است بس مرا

💡 به کف خاکی از آن راهگذر خرسندم توتیایی پی این دیدهٔ خونبار بیار

💡 گر غم دین داردت رو توتیای دیده ساز گرد نعل مرکب این افتخار روزگار

💡 کند است در ملاحظه آخرت نظر در چشم دل چرا نکشی توتیای وعظ؟!

💡 چشم تو روشن ای دل مهجور کز سفر آن توتیای دیده روشن رسید باز