توتیای ابیض

توتیای ابیض. [ ی ِ اَب ْ ی َ ] ( ترکیب وصفی،اِ مرکب ) سولفات دو زنک.( لکلرک از یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). در لاروس توتیای مطلق را اکسید روی معنی کرده است. رجوع به توتیا و دیگر ترکیبهای آن شود.

سولفات دو زنگ. در لاروس توتیای مطلق را اکسید روی معنی کرده است.

💡 گر به جانی بفروشد ز درش مشتی خاک توتیای بصرش کن تو و از جان بخرش

💡 این منم کز عین قدرت دیدهٔ اغیار را بی‌نصیب از توتیای خاک آن پا کرده‌ام

💡 بر زمین خاک قدمشان توتیای چشم بود روز محشر خونشان گلگونهٔ حوران عین

💡 بر نور چشم بینش، این بس دلیل روشن کز توتیای مردم، هرگز ضیا نخواهد

💡 ای غبار خاک پایت توتیای چشم من کمترین گردی ز کویت خونبهای چشم من

💡 گرد راهت توتیای چشم اهل بینش است نقش نعلین تو باشد دیدهٔ بینای من